De lijdensweg naar die lokalen heeft lang geduurd… een verhaal van veel papier en geduld…

We schrijven het jaar 1975. Het Stadsbestuur van Brugge krijgt toestemming van de Intercommunale Vereniging voor Autosnelwegen in West-Vlaanderen, eigenaar van de gronden langs de St.-Michielslaan en ‘het bosje van de Baron’, om op de eerstgenoemde gronden jeugdlokalen te bouwen. Twee jeugdbewegingen wilden er zich nestelen: KSA Ten Briel & VVKSM Tilleghem. De lokalen werden verdeeld volgens het aantal ingeschreven leden. Op dat moment zit Ten Briel in een dal en tellen we slechts 50 leden. Gevolg : KSA krijgt 1 lokaal.

Eén jaar later, na de komst van Jan Herreman, telde onze bond alweer 100 KSA ‘ertjes. De toenmalige leiding zat natuurlijk met een probleem : 40 m² lokaal voor zo’n 100 leden… Dus, richt de bondsleiding een nieuwe vraag aan het Stadsbestuur. ‘Kan er geen extra lokaal voor KSA gebouwd worden ?’ Enkele jaren later, we zijn ondertussen 1983, wordt er een betonnen sokkel gegoten op ‘ons’ terrein. Het lokaal zou er nu wel snel komen … Maar… Stad Brugge vergat toestemming te vragen aan het Ministerie van Openbare Werken (de eigenaar) en bovendien had ze geen bouwvergunning.

Gevolg : op de betonnen sokkel kwam er niets. Stad Brugge probeert dan maar de hele strook langs de St.-Michielslaan aan te kopen maar men stuit steeds op een verbolgen Ministerie van Openbare Werken. In 1986 laat ir. Depaepe, de Secretaris-Generaal van het M.O.W., na verscheidene tussenkomsten van gemeenteraadslid Patrick Moenaert, weten dat ze akkoord gaan met het verkopen van de gronden langs de St.-Michielslaan. Maar, op dat moment heeft de Stad … geen geld. Ondertussen is er ook nog de Staatshervorming : de gronden van het M.O.W. moesten overgeheveld worden naar het Vlaamse Gewest.

In 1989 is er bij de Stad eindelijk geld voorzien om de gronden aan te kopen maar wat lezen we in het Brugsch Handelsblad van 13 april ’90 ? “Te koop : Uniek Parkdomein”. De gronden en het park worden openbaar verkocht. Voor ‘onze’ grond wordt 3.5 miljoen gevraagd. De Stad heeft er 4. Bied er één iemand meer, dan vliegen beide jeugdbewegingen buiten. Het komt echter nooit zover want tegen de verkoop van vnl. het park komt heel veel protest. De bevoegde Staatssecretaris, Jos Dupré, legt de verkoops-procedure stil en laat weten dat hij akkoord gaat om onze gronden aan de Stad te verkopen. Het park blijft trouwens eigendom van de Vlaamse Gemeenschap.

In 1991 beslist de Gemeenteraad om de gronden langs gerechtelijke weg te verwerven. Ondertussen zijn we in de jaren negentig en beginnen de lokalen serieuze gebreken te vertonen. Een uittreksel uit een rapport van architect F. Delacourt van 5 augustus 1992 : “Verschillende dragende houten staanders zijn onderaan reeds dermate verrot, dat ze geen steun meer hebben”, ” de beton die nadien aangebracht werd (in het lokaal) is ,op bepaalde plaatsen, verbrokkeld tegen de wanden”, “veel multiplex-platen, die de zijwanden vormen, zijn onderaan verpulverd”, “besluit : het gebouw bevindt zich in een verwaarloosde toestand met ernstige schade aan gevelelementen en aan draagelementen, met een mogelijk structureel gevaar voor de gebruikers”.

We gaan weer verder naar 1994. Op de Stadsbegroting is een bedrag van 3.65 miljoen ingeschreven voor het oprichten van jeugdlokalen. Merk op dat de gronden op dat moment nog steeds niet verworven zijn. De Jeugdraad stelt voor om van die 3.65 miljoen 2.3 te voorzien voor het bijbouwen van een loods aan de St.-Michielslaan. De lokalen voor KSA Ten Briel en VVKSM Tilleghem worden een prioriteit. Maar in 1995 zijn de gronden nog steeds niet verworven. ‘Ons’ geld gaat naar het lokaal van VVKSM Karel de Goede. Ondertussen doen steeds meer geruchten de ronde over een andere locatie voor Ten Briel . ‘Liever een extra lokaal op een andere plaats dan géén lokaal’ zo stelt de toenmalige secretaris Filip Maertens in een brief aan het College.

De weide achter de Gemeenteschool langs het Kerkebeekpad, St-Arnolduslaan naast de Chiro, het stuk braakliggende grond tussen de Ruitersweg, Witte Molenstraat & Expressweg, … Ten Briel blijft echter in de vertrouwde St.-Michielslaan. In 1996 worden opnieuw middelen vrijgemaakt voor het oprichten van lokalen, maar omdat de grond nog steeds geen eigendom is van Stad Brugge, worden ze gebruikt voor Chiro Wilgenland en Jeugdclub Thope, beide op St.-Michiels.

In september 1996 wordt er binnen de leiding serieus over nagedacht om het oude lokaal van de teloor gegane Chiro Koekoek (St.-Michiels centrum) over te nemen. We konden het lokaal krijgen voor een symbolische frank. Er waren destijds zeer verregaande contacten tussen onze bondsleiding en de verantwoordelijke van Koekoek, die het lokaal zo snel mogelijk kwijt wou. Er waren echter torenhoge kosten aan het lokaal waar we zelf moesten voor opdraaien en binnen de leidingsploeg werd gevreesd voor een verlies van (toekomstige) lokalen aan de St.-Michielslaan. De hele overdracht werd te elfder ure afgeblazen zodat het lokaal van Koekoek er tot op de dag van vandaag troosteloos en verlaten bijstaat.

Op 10 augustus 1999, uitgerekend de dag dat de leiding vertrekt voor het zomerkamp in Mol, wordt begonnen met de uitbraak van de sokkel die er zo’n 16 jaar gelegen heeft. Vanaf oktober verschijnen de eerste werklieden op ‘ons’ terrein en verschijnen er langzaamaan 2 nieuwe lokalen. De binneninrichting van de lokalen is voor rekening van KSA Ten Briel en zal tijdens de zomer van 2000 gebeuren. Eerst is er de officiële opening op 7 mei als eindpunt van de lange weg die we allemaal samen aflegden.